เสียดายจริงๆที่เป็นแค่ฝัน อันที่จริงหลังจากเกิดเรื่องก็เคยฝันทำนองนี้เหมือนกัน...
แต่ยังไงมันก็คือฝัน ไม่ใช่ฝันร่วมกับเธอที่สามารถกล่าวคำ 'ขอโทษ' แล้วเธอจะรับรู้...จบกันแค่นั้น
เธอคงไม่รู้หรอก....หรืออาจจะรู้ แต่ก็ได้แต่เอือมระอา... เพราะนิสัยไม่กล้าเผชิญหน้าของฉัน
เพียงแค่เดินผ่านกัน เธอคงไม่ต้องการสิ่งใดอื่นนอกจาก 'สวัสดี' แค่กล่าวคำทักทาย....แค่นั้นก็พอจะรู้สถานะของกันและกันแล้วว่า เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่...
ที่ผ่านมาฉันคงสร้างความอึดอัดให้แก่เธอมามากมายนับไม่ถ้วน... เธอคงรู้สึกไม่ดีจนถึงกับไปปรึกษาเพื่อนๆ และเชื่อว่าเพื่อนเหล่านั้นคงจะมองฉันในทางไม่ดีเช่นกัน
แต่ไม่เป็นไร ฉันยอมรับ เพราะมันคือความจริง... ถึงจะไม่รู้อะไรมากนัก แต่เวลาเดินผ่าน...แค่เห็นเธอทำหน้าเบื่อหน่ายฉันก็รู้แล้ว....
ฉันพยายามหลบหน้าเธอ เพราะละอายกับสิ่งที่ฉันเคยทำลงไป และไม่คิดจะดึงความกล้าเข้าไปแม้แต่คำกล่าวทักทายง่ายๆ...เพราะอะไร..?
ก็ฉันมันขี้ขลาดนี่ ฉันพร่ำขอโทษเธอยามที่นึกถึงมัน ตลอดเวลาที่ผ่านมาจนจบปีสุดท้าย เธอก็ย้ายโรงเรียนไป... และตอนนั้นฉันก็มานึกขึ้นได้..
ทำไมเราถึงไม่ขอโทษเธอซะล่ะ... ทำไมถึงปล่อยเวลาให้ยืดยาวจนสุดท้ายเธอก็จากไป... มาคิดตอนนี้ก็สายไปแล้ว...
จนถึงตอนนี้ก็ผ่านมา3ปีแล้ว... ฉันยังจำวันที่เกิดเรื่องนั้นได้ชัดเจน เหตุผลว่าทำไมถึงทำแบบนี้...ฉันไม่รู้ รู้แค่ว่ามันไม่ใช่อารมณ์ที่ฉันจะทำสิ่งดีๆลงไปได้...
ฉันถึงทำร้ายจิตใจเธอ...ทำร้ายแม้กระทั่งญาติๆที่มากับเธอ... ตอนนั้นฉันยังแยกไม่ออกระหว่างความฝันกับความจริง คิดแค่ว่าปล่อยๆไปเหอะ ตูไม่มีอารมณ์...
คิดแค่นั้นจริงๆ.. พอกลับบ้านมาตกดึกฉันถึงพึ่งจะคิดได้.... เราทำอะไรลงไป เราทำเรื่องเลวร้ายลงไปอีกแล้วใช่มั้ย? แล้วพร่ำแต่โทษตัวเอง...ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง ฉันอยากเกาคอตัวเองตายเพราะเรื่องนี้จริงๆ...
และเพราะเรื่องๆเดียว ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเราที่เคยเป็น 'เพื่อนต่างห้อง' ก็กลายมาเป็น 'เพื่อนที่ไม่รู้จัก'
ฉันกลับมาคิดทบทวนตลอด แต่เพราะตอนนั้นฉันยังเด็ก ยังนึกถึงสิ่งที่ต้องทำไม่ออก และไม่คิดจะทำด้วย ระหว่างทางที่เราเดินสวนกัน จึงทำได้แค่หลบหน้า ครั้งแล้ว...ครั้งเล่า...
ช่วงแรกๆเธอพยายามเข้ามาทักเข้ามาชวนคุย...ฉันก็ตอบๆกลับไป ถ้าฉันคิดอีกนิดนึง จากที่เธอเข้ามาชวนคุยฉันน่าจะรู้ตัวแล้วว่าเธอไม่เอาเรื่อง....แต่ด้วยความที่ยังติดกับเรื่องในวันนั้น ทำให้ฉันยังนึกมาโดยตลอดว่าเรา2คนไม่อาจกลับมาเป็นเพื่อนกันได้อีกแล้ว..
ฉันเลยไม่คิดจะมองหน้าเธอ ไม่แม้แต่จะเข้ามาชวนคุยหรือทักทาย.... สำหรับฉันในตอนนี้ที่พอจะรู้ธรรมะบ้างแล้วก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้...
เพราะเรื่องๆเดียว ทำให้เรื่องบานปลายขนาดนี้เชียวเหรอ..? สำหรับเธอคงพยายามคิดว่ามันเป็นเรื่องเล็ก แต่สำหรับฉันคือความผิดพลาดอันใหญ่หลวงที่สุดในชีวิต เพราะอย่างนั้นเธอจึงยอมรับข้อตกลงนั้น...เธอไม่คิดจะเข้ามาชวนคุยอีก เธอไม่คิดจะทักทาย หรือแม้แต่จะมองหน้า
..จนกระทั่งเธอย้ายโรงเรียนไป ฉันคิดว่าความอึดอัดของเรา2คนคงจะคลายลงแล้ว.. จะเป็นอิสระแล้ว... และมันก็ผ่านมาถึงตอนนี้ ฉันกลับฝันถึงมันอีก....
ฝันว่าเธอกำลังคุยเล่นกับเพื่อนของฉันและถามฉันว่าทำไมถึงทำกับชั้นแบบนี้... ฉันได้แต่ยืนอึ้ง ในสมองตอนนั้นพยายามนึกคำพูดที่เราเคยคิดและอยากจะพูดต่อหน้าเธอ และในขณะที่ฉันกำลังจะกล่าวขอโทษ....ฉันก็ตื่นเสียก่อน
รู้สึกได้ ว่าบาปนี้ยังติดตัวฉันอยู่ มันยังค้างคาอยู่ในส่วนลึกของจิตใจ ไม่แปลกที่เรื่องผ่านมานานนับปีกลับดึงเอาเรื่องนี้มาฝันอีก...
ฝันว่าได้ขอโทษเธอ...ฝันว่าเธอจะยกโทษให้... ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไม่อาจทำฝันนั้นให้เป็นจริงได้ ก็เพราะเราไม่กล้า เราขี้ขลาดเกินไป เกลียดการเผชิญหน้า และไม่รับรู้ถึงผลที่จะตามมา...
แล้วเป็นไง ถ้าตอนนั้นฉันคิดได้อีกนิด..ไม่สิ อย่างน้อยถ้าฉันเอาบาปนี้ไปปรึกษากับหมู่เพื่อน พวกเขาอาจจะช่วยให้ฉันพ้นจากความรู้สึกผิดนี้ไปได้ แต่ก็ไม่ทำ เพราะอาย เพราะถ้าเกิดพูดไปฉันอาจจะถูกเพื่อนดุ... ฉันร้องไห้ ฉันไม่ต้องการ
ตอนนั้นถึงทำได้แค่ปิดเรื่องนี้ไว้ ไม่บอกแม้แต่คนใกล้ชิดสนิทสนม เพราะไม่อยากนึกถึงมัน....ฉันคิดได้แค่นั้นจริงๆ
แต่แล้วฉันก็ได้ติดการ์ตูนเรื่องนึง....ฮิกุราชิ เป็นการ์ตูนสยองขวัญที่เพราะอ่านแล้วสะใจถึงได้ติดตามเรื่องนี้มาโดยตลอด...
แต่นานๆเข้า กลับกลายเป็นการ์ตูนเกี่ยวกับความรู้สึกเพื่อน การไว้เนื้อเชื่อใจเพื่อน ไปซะอย่างนั้น
"ถ้าปรึกษาพวกเรา ก็จะเป็นกำลังให้ได้"
"ถ้าได้พวกเราร่วมมือด้วย ก็น่าจะไปถึงอนาคตที่ดียิ่งกว่านี้แน่นอน"
"เธอจะปฏิเสธเพื่อน และปกป้องความคิดผิดๆไปทั้งชาติได้เรอะ!?"
"ที่สำคัญกว่าเชื่อใจพวกเราสิ พวกราเป็นพวกเดียวกับเธอนะ"
...เพราะคำพูดเหล่านี้ทำให้คิดได้.. ถ้าตอนนั้นเราปรึกษากับเพื่อน ถึงจะเป็นเรื่องน่าอาย แต่ก็ต้องได้อนาคตที่ดีกว่านี้แน่นอน...อนาคตที่ไม่ต้องมาจมปรักอยู่กับความรู้สึกผิดกับสิ่งที่ได้ทำไป....
จนถึงตอนนี้ถึงได้รู้ ว่าเรายังไม่กล้าคุยเปิดอกกับเพื่อน ยังไม่อาจเชื่อใจพวกเขาได้ ทั้งๆที่เราเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน เพราะอะไร? ถ้าให้ถามเพื่อนๆว่ากลุ่มเรามีใครบ้าง พวกเขาก็ต้องรวมเราเข้าไปด้วย... แล้วทำไมกับอีกเรื่องขี้ประติ๋วถึงไม่กล้าพูดออกไป...
เรามันไม่ได้เรื่อง คิดแต่จะแก้ปัญหาเองคนเดียวแล้วเป็นไง....
ถึงเธอคนนั้น ถึงตอนนี้เราจะอยู่ห่างไกลแต่ซักวันชะตากรรมต้องพาลให้เรามาเจอกันแน่... เพราะเรายังติดค้างกันอยู่ ถึงตอนนั้นฉันอาจทำอะไรไม่ได้มาก ฉันอาจหลบหน้าเธออีกก็ได้ แต่ยังไงฉันก็จะพยายาม... ให้ตายฉันก็ต้องเอ่ยคำนี้กับเธอให้ได้...
ว่าฉันขอโทษ...ขอโทษกับสิ่งที่ฉันทำลงไป ถ้าได้ใช้ชีวิตร่วมกันฉันจะไม่หลบหน้าเธออีก แต่ตอนนี้ขอแค่ได้ขอโทษเธอ...แค่คำๆเดียวฉันก็ตายตาหลับแล้ว...
หวังว่าเราจะได้พบกัน และเอ่ยคำๆนี้กับเธอ...
